يك خانه تا زماني كه عشق از در آن وارد نشود، خانه نيست‎. و عشق ذاتاً غباري از مهر و محبت و صميميت را بر روي ساكنان يك خانه مي‎افشاند. پس از آن‎، خانه تبديل به مكاني مقدس و امن براي‎ شما و اعضاي خانواده‎تان مي‎شود. ممكن است با پول بتوانيد خانه‎اي بزرگ‎تر و مجلل‎تر بخريد، ولي‎ فقط عشق مي‎تواند حس آرامش و امنيت را در خانه به وجود آورد. پس وسايل خانه‎تان را از عشق ّبسازيد. پول مي‎تواند تلويزيوني بزرگ‎تر را به خانه شما بياورد، ولي عشق است كه مي‎تواند به بهترين‎ شكل آن را كنترل كند.

 حس اجبار، كودك را به رختخواب مي‎فرستد، ولي فقط عشق مي‎تواند خوابي‎ شيرين و راحت براي او به ارمغان بياورد. حس اجبار، شما را به آشپزي وا مي‎دارد، ولي تنها عشق است‎ كه مي‎تواند غذاي شما را به لذيذترين شكل ممكن در آورد. حس وظيفه‎، شما را به انجام كارها وا مي‎دارد، ولي فقط عشق مي‎تواند شور و حالي در كارهاي شما ايجاد كند. از طريق عشق و مناجات با خداوند است كه مي‎توانيد خانه و خانواده‎اي شاد و خوشبخت داشته باشيد. عشق شما را به خنده وا مي‎دارد، لبخند برايتان به ارمغان مي‎آورد و شور زندگي را در قلب‎تان زنده مي‎كند.

                                                                                             (برگرفته از سایت راه زندگی)

كلمات تنها كلمه نيستند. آنها حال و هواي خاص خودشان را دارند. امتحان كنيد و چيزي را با نام ديگري بخوانيد و خواهيد ديد كه حالتي جديد را احساس مي كنيد. كلمات دو گونه اند: احساسي و ذهني. تا مي توانيد بكوشيد كلمات ذهني را كنار بگذاريد و به جاي آنها از كلمات احساسي استفاده كنيد. كلماتي وجود دارند كه بلافاصله پس از اداي آنها اختلاف و مشاجره رخ مي دهد. بنابراين هرگز از آنها استفاده نكنيد. به جاي آنها كلام عشق و محبت را به كار ببريد. تا درگيري اي رخ ندهد. اگر به اين شكل، آگاهي خود را پرورش دهيد، شاهد تغييري شگرف خواهيد بود. با اندكي هوشياري در زندگي، بسياري از بدبختي هايتان از ميان مي رود. تنها يك كلمه كه در ناآگاهي بر زبان رانده شود، مي تواند زنجيره اي از بيچارگي به همراه آورد كه گفتن آن ضروري است. از كلام محبت آميز و آرامش بخش استفاده كنيد كه به جاي جنجال آفريني، تنها احساساتتان را بيان كنيد. اگر در استفاده از كلام مناسب بصيرت كافي به كار بريد، زندگي خود را دچار تحول خواهيد كرد. اگر كلمه سبب بروز تنش، اختلاف، بيچارگي و جنجال مي شود، بي ترديد از به كار بردنش امتناع ورزيد. در اين موارد، بهترين كار سكوت است و پس از آن آواز خواندن، شعر خواندن و محبت ورزيدن.

((برگرفته از نوشته های اوشو))

به مانند دانه ای خفته در خاک می مانست....

                بیدار شد....

                              خود را دید در ظلمات...

                                                 باید انتخاب میکرد....

                                                         ماندن را  و یا رفتن را......

                                                             ماندن در تراب گندیدگی است و رخوت...

                                                                          و رفتن ، شکفتن و خلق لحظات ناب دوباره

                                                                                   اما نیازمند همتی بلند....

انتخاب کن.... بمان و بی هیچ زحمتی هیچ باش....

برو... و متولد شو دوباره.....زایشی دوباره....

                                      زایش را زحمت است و همتی بلند برای رفتن و دردی دارد بی امان..

                                                                                                                درد عاشقی !

ماندن را تاریکی است ..تاریکی تراب - و اسارت در پیج در پیچ تفاسیر...

دانه را انتخاب باید... یا بماند یا برود...

او برگزید رهایی و رفتن را...به خویشتن فرو رفت و از خویشتن برآمد....تاریکی را درنوردید

و...

           سرانجام....

                      در صبحگاهی عاشقانه متولد شد...

                                همه جا نور شد....

                                           نور در نور.....

                                                 و اکنون شاد و سرمست و سبک....

                                                      روئیدنت مبارک.... رهائیت مبارک ....تولدت مبارک !!!

گاهي عده‎اي وارد زندگي‎تان مي‎شوند و از همان ابتدا در مي‎يابيد كه آن‎ها نقشي در سرنوشت تان دارند. آن‎ها به شما درسي ارزشمند مي‎دهند يا به شما كمك مي‎كنند تا خود واقعي‎تان را بهتر بشناسيد و از خواسته‎هايتان در زندگي آگاه‎تر شويد.

 هرگز نمي‎توانيد بفهميد كه اين افراد چه كساني ممكن است باشند: هم كلاسي‎تان‎، همسايه‎تان‎، استادتان‎، آموزگارتان‎، دوست قديمي‎تان‎، همسرتان يا حتي يك غريبه كه وقتي‎ نگاهتان به نگاه او گره مي‎خورد، حس مي‎كنيد كه او به شكل عميق و بنيادين زندگي‎تان را متحول مي‎سازد. و گاهي اتفاقاتي وحشتناك در زندگي‎تان رخ مي‎دهند كه دردآور و غيرمنصفانه به نظر مي‎رسند، ولي طولي‎ نمي‎كشد كه در مي‎يابيد بدون آن اتفاقات‎، هرگز به قدرت و اراده خود پي نمي‎برديد.

هر اتفاقي به دليلي رخ‎ مي‎دهد. هيچ اتفاقي بي‎حكمت نيست و به بدشانسي يا خوش‎شانسي ارتباطي ندارد. بيماري‎، جراحت‎، عشق‎، لحظات از دست رفته و حتي خطاها همه و همه به وقوع مي‎پيوندند تا توان روح شما مورد محك‎ قرار بگيرد. بدون اين آزمون‎هاي كوچك زندگي تبديل به جاده‎اي يكنواخت و هموار مي‎شود كه به سوي‎ ناكجاآباد رهسپار مي‎گردد؛ ايمن و هموار ولي كسل كننده و عبث‎...

افرادي كه به نحوي وارد زندگي‎تان‎ مي‎شوند، روي موفقيت‎ها و تجربيات شما اثرگذار هستند. حتي مي‎توان از تجربيات ناخوشايند درس‎ گرفت‎. اين درس‎ها، سخت‎ترين و شايد ارزشمندترين درس‎ها به شمار مي‎آيند. اگر فردي احساساتتان را جريحه‎دار كرد، قلب‎تان را شكست يا از اعتمادتان سوءاستفاده كرد، او را ببخشيد، چون او به شما كمك‎ كرده تا درس اطمينان را فرا بگيريد و از اهميت محتاط بودن در گشودن دروازه قلب‎تان آگاه شويد، اگر فردي به شما عشق مي‎ورزد، عشقي نامحدود به او بورزيد، نه تنها به اين دليل كه او عاشق شماست بلكه‎ چون به شما درس عشق ورزيدن و گشودن دروازه قلب‎تان را ياد مي‎دهد و چشمانتان را به روي چيزهايي‎ باز مي‎كند كه بدون او هرگز قادر به ديدن يا حس كردنشان نبوديد...

 از هر روزتان يك خاطره بسازيد و از هر لحظه زندگي‎تان استفاده كنيد، زيرا ممكن است هرگز آن لحظات را دوباره تجربه نكنيد. با افرادي حرف‎ بزنيد كه تا به حال حرف نزده‎ايد. به سخنان آن‎ها گوش فرا دهيد، دروازه قلب‎تان را به روي عشق بگشاييد، خود را از قفس محدوديت‎ها رها كنيد و اهداف بزرگ براي خود در نظر بگيريد. شما قادريد زندگي خود را مطابق ميل‎تان شكل دهيد. بهترين زندگي ممكن را براي خود رقم بزنيد و بعد از لحظه لحظه آن استفاده‎ كنيد. روحيه‎اي مقاوم و شجاع داشته باشيد و از مواجهه با چالش‎ها و موانع زندگي به خود هراس راه‎ ندهيد.

                                                    به اميد موفقيت همه ما در رفع موانع زندگي‎.

برگرفته از وبلاگ "راه زندگی"

بارخدایا...
از عشق امروزمان برای فرداهایمان چیزی باقی بگذار
برای روزی که فراموش می کنیم عاشق بوده ایم ، چیزی کنار بگذار…

یک مشت....
اندازۀ یک لبخند...
یک خاطره....
یک نگاه....

تا دوباره بشکفد
تا دوباره ببارد و سیراب گرداند همۀ قلب و روح و جانمان را....

همسفر (منتخبی از کتاب چهل نامه کوتاه به همسرم نوشته زنده یاد نادر ابراهیمی)

در این راه طولانی - که ما بی خبریم

و چون باد می گذرد

بگذار خرده اختلاف هایمان با هم باقی بماند .

خواهش می کنم !  مخواه که یکی شویم ،  مطلقا یکی..

مخواه که هر چه تو دوست داری ، من همان را، به همان شدت دوست داشته باشم…

و هر چه من دوست دارم، به همان گونه مورد دوست داشتن تو نیز باشد .

مخواه که هر دو یک آواز را بپسندیم ،

یک ساز را،  یک کتاب را،  یک طعم را، یک رنگ را،

و یک شیوه  نگاه کردن را.

مخواه که انتخابمان یکی باشد،  سلیقه مان یکی  و رویاهامان یکی.

هم سفر بودن و هم هدف بودن ، ابدا به معنی شبیه بودن و شبیه شدن نیست .

و شبیه شدن دال بر کمال نیست  بلکه  دلیل توقف است.

عزیز من ،

دو نفر که عاشق اند و عشق آنها را به وحدتی عاطفی  رسانده است؛

واجب نیست که هر دو صدای کبک، درخت نارون ،حجاب برفی قله ی علم کوه ،  رنگ سرخ و بشقاب سفالی را دوست داشته باشند،

اگر چنین حالتی پیش بیاید، باید گفت که یا عاشق زائد است یا معشوق.

یکی کافیست ،

عشق، از خودخواهی ها و خود پرستی ها گذشتن است اما، این سخن به معنای تبدیل شدن به دیگری نیست ،

من از عشق زمینی حرف می زنم که  ارزش آن در "حضور" است

نه در محو و نابود شدن یکی در دیگری .

عزیز من ،

اگر زاویه دیدمان نسبت به چیزی یکی نیست ، بگذار یکی نباشد .

بگذار درعین وحدت مستقل باشیم،

بخواه که در عین یکی بودن ، یکی نباشیم،

بخواه که همدیگر را کامل کنیم نه ناپدید ،

بگذار صبورانه و مهرمندانه  درباب هر چیز که مورد اختلاف ماست بحث کنیم ،

اما نخواهیم  که بحث ، ما را به نقطه ی مطلقا  واحدی برساند.

بحث، باید ما را به  ادراک متقابل برساند نه فنای  متقابل.

اینجا سخن از رابطه ی عارف با خدای عارف در میان نیست ،

سخن از ذره ذره ی وافعیت ها و حقیقت های عینی و جاری زندگیست ،

بیا بحث کنیم ،

بیا معلوماتمان را تاخت بزنیم ،

بیا کلنجار برویم،

اما  سرانجام نخواهیم که غلبه کنیم .

بیا حتی اختلافهای اساسی و اصولی زندگی مان را ،در بسیاری زمینه ها،  تا آنجا که حس می کنیم دوگانگی،  شور و حال و زندگی می بخشد ،

نه  پژمردگی و افسردگی و مرگ ،........... حفظ  کنیم .

من و تو حق داریم در برابر هم  قد علم کنیم ،

و حق داریم بسیاری ازنظرات وعقاید هم را نپذیریم بی آنکه قصد تحقیرهم را داشته باشیم

عزیز من ! بیا متفاوت باشیم !

عبادتگران بسيار فراوانند. دنيا از آنان پر است. تمام عبادتگاهها از عبادتگران پر است. عبادت آنان تشريفاتي است. صرفا دنباله رو سنتها هستند. نمادها را پرستش مي كنند. قلبشان از عشق انباشته نيست. عطش واقعي خدا را ندارند. تنها يك وظيفه اجتماعي را انجام مي دهند... شايد به آن عادت كرده اند. اگر آنرا انجام ندهند احساس مي كنند چيزي كم است...

فقط به زيبايي هستي اي كه ما را فرا گرفته است عشق بورز. اين عبادت راستين است، زيرا خدا آشكار است. به هزاران شيوه در دسترس است- در درختان، در گلها، در پرندگان، در كوهها، در خورشيد، در ماه، در انسانها و در حيوانها. خدا را احساس كن! بيشتر از آن كه باور پيدا كني، زيبايي هستي را احساس كن. شكوه عالم، شكوه شبي پر ستاره را احساس كن.

اگر زيبايي طلوع خورشيد نتواند به تو كمك كند زانو بزني، هيچ عبادتگاهي نخواهد توانست. اگر صداي آواز مرغي از دوردست هيچ جذبه اي براي تو نداشته باشد، پس تو مرده اي. پس عبادت در تو مرده است. عبادت تنها زماني مي تواند انجام يابد كه قلب با زندگي به تپش در آيد...

 راههای نادرست بسیاری بسوی خدا وجود دارند اما تنها یك راه درست است. یكی از راههای نادرست این است كه تو می توانی از روی ترس به خدا گام برداری. اما آنگاه تو فقط گمان خواهی كرد كه در حال حركت بسوی خدا هستی، هرگز حركت نخواهی كرد. و به همین دلیل این راه نادرست است. و از این طریق از خدا دورتر می شوی اما نزدیك تر خیر. برخی ادیان به انسان می آموزند كه از خدا بترسد. انسانهای دیندار را به « ‌خداترس » ‌بودن می شناسند! كاملا مضحك است...

 انسان دیندار هیچگاه از خدا نمی ترسد. او به خدا عشق می ورزد. راه نادرست دیگر این است كه از روی آزمندی به سوی خدا حركت كنی. آزمندی به این معناست كه تو می خواهی از خدا بهره كشی كنی. آزمندی یعنی اینكه تو آرزوهایی داری كه می خواهی بوسیله خدا آنها را برآورده كنی.خدا هدف و مقصود تو نیست. تو پول می خواهی، قدرت می خواهی،‌ بهشت می خواهی، تمام لذتهای بهشت را می خواهی و چون تنها بوسیله خدا می توان به این چیزها دست یافت، ناگزیر خودت را تسلیم خدا می كنی. اما خدا برای تو یك وسیله است،‌هدف و مقصود تو نیست و پایین آوردن مقام خدا تا حد یك وسیله كاری است زشت.خدا هدف نهایی است. هیچ چیزی فراتر از او وجود ندارد. یگانه راه درست، راه عشق است. بیشتر عشق بورز. ژرف تر عشق بورز. از بهر عشق، عشق بورز تا آرام آرام از حضوری در پیرامونت آگاه شوی: از حضور خود خدا. (سخنان اوشو)

انسانها دارای افكار مختلفی هستند و خدا هیچ دو انسانی را خلق نكرده كه افكارشان صد در صد مطابق هم باشد. حتی اگر در موردی دو انسان عقیده مشتركی داشته باشند طرز بیان هر كدام از آنها منحصر بفرد است و عین هم نیست. این اختلاف عقیده و سلیقه و یا اختلاف بیان در اثر تفاوت شرایط و محیط اطراف افراد بوجود می آید و اگر انسانها بتوانند به این آگاهی برسند كه شرائط همدیگر را درك كنند و بر چگونگی پیدایش یك فكر و عقیده،اِشراف داشته باشند و یا حتی لحظه خود را در جایگاه طرف مقابل بگذارند بسیاری از مشكلات ناشی از سوء تفاهم ها از میان رفته سرعت كمال و پیشرفت انسان صد چندان می شود. مولانا جلال الدین محمد بلخی در بیان این معنی به حكایت چهار نفر مختلف الالسنه اشاره كرده می فرماید:

چار كس را داد مردی یك دِرَم                                آن یكی گفت این به انگوری دهم

آن یكی دیگر عرب بود گفت لا                               من عِنَب خواهم نه انگور  ای دغا

آن یكی تركی بُد و گفت ای گؤزوم                         من نمی خواهم عِنَب خواهم او̌زوم

آن یكی رومی بگفت این قیل را                            ترك كن خواهیم استافیل را

در تنازع آن نفر جنگی شدند                                كه ز سرِّ نامها غافل بُدن

هر چهار تن آنها مقصود واحدی داشتند ولی چون طرز بیان و زبانشان متفاوت بود و خود نیز متوجه این جریان نبودند شروع به نزاع كرده بودند.

 ....تعدادی از مشكلاتی نیز كه ما در زندگی با آن روبرو هستیم دارای چنین ریشه هستند....

چون د‌ستم به فلك رسيد‌،

محظوظ شد‌م،

سرم گنبد‌ گرد‌ون را سُفت،

بطن ستارگان را د‌ريد‌م،

شاد‌ي را فتح كرد‌م،

و همچون ستاره‌اي د‌رخشيد‌م،

و به مانند‌ كيهان رقصيد‌م.

                                                                    گورنبشت سرنپوت (آسوان)

ناگزير، د‌ر زند‌گي لحظاتی‌ مي‌رسد‌ كه د‌يگر هيچ چيز خوب نيست، د‌يگر هيچ چيز مطلوب نيست… و من بوضوح این لحظات را تجربه کرده ام...گاه دیگران را متهم به کرده های خویش و گاه نهیب بر درونم! ... اینکه کجا بودم و الان کجایم مهم نیست...اینکه از جنس فلزی بودم گاه با آلیاژهایی از چدن و فولاد سخت ، محکم و ضربه پذیر و گاه چنان خرد و شکننده ...مهم نیست....اینکه عناصر فلز وجودم ازعشق و عقل ،احساس و غرور، اعتماد و ...قوانین خودساخته ام بود مهم نیست...اینکه به یاد ندارم آخرین خواب بی دغدغه ام را...مهم نیست...اینکه روحم زخمی حرفهای سست و بی بنیان بود مهم نیست ...تو بیگناهی و من قربانی خویشتن خویش ...این هم مهم نیست...خوشحالم...از اینکه عشق درد جانکاه من بود در این دنیای هزار رنگ ...و تو را می ستایم همچون گذشته ...زیرا مرا به خودم بازگرداندی ...و چه زیبا آنگاه که چشیدم درون خویش را حتی برای چند لحظه...و حال باور دارم... گهگاه میروم به درون خویش با سیری گذرا ...و ویران میکنم زندان درون را که ساخته افکار در بند کشیده ام بود  توسط زندان بان "من"...و دیدن تصویر زندگی وارونه در آنحال چه زیباست...مهم اینست که اکنون خود را و درون خود را همچون خانه ای یافتم که تازگی به آن اسباب کشی کرده ام...خانه ام ایوانی دارد به نور و پلکانی به زیبایی های هستی...هرشب از پلکانش بالا میروم تا از آسمان دلم به خود بنگرم و درونم را بهتر ببینم.. خانه ام حیاتی دارد به وسعت همه زیبایی ها  و ظرفیتی بی انتها به روی عشق...ظرفیتی که هیچگاه طوفان حوادث از آن نمی کاهد !...خانه ام درختی دارد که مخزن اکسیژن ناب نفسهایم است....درب خانه ام  باز است به باران که گاهگاه غبار از این خانه می زداید....به باد که طنین می افکند در تار و پود خانه ام و به غرش آسمان... غرشی  که نوید باران میدهد(غرشی غریبه اما آشنا !)...که به یادم آورد گریستن نه فقط از در دلتنگی است بلکه بارشی است دوباره برای رویشی دوباره.. ...

من بی آنکه بدانم آلیاژهای درونم را به جنگی داخلی برافکنده بودم! گروهی غالب و گروهی مغلوب... و جالب اینکه این جنگ بر سر" من" بود ...من با خودم با افکارم با تو و با احساساتم در جنگ... و تو چه خوب فهمیده بودی که من با همه سرجنگ دارم!...الان با معجزه نیروی حال دریافتم که نه تنها من بلکه ما به سیرت انسان بودنمان در قلب خود مبارزه ای برپا کرده ایم...میان نور و ظلمت...میان نواهای کهنه و نیروهای حیاتی...میان آینده و گذشته....میان آنچه می سازیم و آنچه تخریب می کنیم...میان بد و خوب...میان عشق و تنفر...میان بایدها و نبایدها...میان مطلق ها!!!

فقط چند لحظه سفری به درون...بدون هیچ مانع و هدفی...به راستی نیروهای حیاتی درونم را چشیدم و چقدر شیرین...هرچند کوتاه...ضربان قلبم...دم وبازدم نفسم...افکاری جاری (نه گذشته و نه آینده )....احساس فعلی...و شنیدن ناشنیده ها... همه را پذیرا شدم ...بی انکه بگویم چرا؟!! آیا؟ !!! ای کاش! و....بی محدودیت...

خود را حس میکنم...بیش از گذشته ...میخواهم به جای سرزدن به گذشته....به همسایه درونم سری بزنم...به آزادی درون کودکی ام با چاشنی آگاهی...خودمختار برخویشتن...و نگاه بر نسبیت این جهان هستی و رها از خواسته های نابجای منیت مطلق خویش...من مسافرم!...مسافر درونم...سفری درپیش دارم که هماکنون مسافر آنم...سفری به حال...سفری به حضور آگاهانه خویش ! ...